ทำงานมาจะ 2 เดือนแล้วนะ เพิ่งมีวันนี้แหละ ได้อัพสเปซซะที หลังจากว่างมานานก้อได้ทำงานซะที คราวนี้คงไม่ได้หยุดแล้วล่ะ เหนื่อยก้อจิงนะ แต่มีเงินใช้ก้อทดแทนกันได้แล้วล่ะ สำหรับคนที่เคยว่าเราว่าไม่ไปไหนซะที เราขอบอกว่าเราออกมาจากมอแล้ว แต่ก้อยังไม่ลืมนะจ๊ะ จนกว่าจะไม่มีใครต้องการเราแล้วล่ะ อิอิ กลับทีก้อเสียเงินเยอะ ๆ กะว่าจะเก็บเงินซะหน่อย สุดท้ายเงินไม่พอซะงั้น เหลืออีกหนึ่งอาทิตย์ เงินเหลือร้อยกว่าบาท เฮ้อ เดือนแรกก้อ่ขาดซะแระ เอาเถอะ ถือว่าซื้อความสุขเนาะ น้อง ๆ ถึงคุณพี่จะทำงานแล้วก้อไม่ได้มีเงินเยอะนะจ๊ะ มีแค่พอมีพอกินเท่านั้นแหละจ้า แล้วจะกลับบ้านให้บ่อยที่สุดเท่าที่จะบ่อยได้นะ บ้านจริง ๆ กับบ้านหลังที่สอง ในมอนั่นเอง สำหรับคนที่เป็นห่วงเราอยู่เลิกห่วงได้นะ (หลงตัวเองไปอ๊ะป่าววะ ช่าง ไม่สน ต้องมีบ้างแหละวะ)

เออ ลืมเล่า มาอยู่นี่ได้ไปลาวแล้วนะจ๊ะ เป้าหมายต่อไป เราจาไปเวียดนาม อยากเห็นสาวญวน แบบว่าเห็นสาวลาวแล้วน่ารักนะ เป็นเพื่อนกะน้องที่รู้จักกัน แบบว่าน่ารักอ่ะ สวย เนียน ดังนั้นสาวญวนน่าจะไม่ต่าง อ้อ ลืมบอกเราทำงานอยู่มุกดาหารนะ เป็นเมืองสงบ ๆ เมืองหนึ่ง แต่ของกินอร่อย ๆ เยอะมาก ที่แปลก ๆ ไม่เคยกินก้อเยอะ ถือว่าอยู่สบายนะ ใครอยากมาเที่ยวบอกได้นะ ยินดี ๆ

 

 

 

 

 

 

      กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว  เมื่อครั้งที่พระเจ้าสร้างโลก พระองค์มีถุงหนังใบใหญ่เอาไว้ใส่ของวิเศษต่างๆ
พระองค์เริ่มต้นด้วยการสร้างมหาสมุทรทั้ง 7 โดยการวางของวิเศษของพระเจ้า
      พระองค์จะต้องวางทั้งของดีและของไม่ดีคู่กันไป
      เพื่อไม่ให้ประเทศใดประเทศหนึ่งสมบูรณ์ไปกว่าประเทศอื่นๆ
      ทรงเอาเทือกเขาร็อกกี้  น้ำตกไนแองการา วางไว้ให้อเมริกา
      แล้วก็เอาทะเลทรายอริโซนา  กับพายุทอร์นาโดวางไว้ด้วย
      เอาป่าอเมซอนวางไว้ให้บราซิล  ทรงเอาไข้ป่าวางไว้ให้ด้วย
      เอาขั้วแม่เหล็กโลกวางไว้ให้แคนาดา  แต่ก็ทรงเอาความหนาวเย็นวางไว้ให้
      เอาเทือกเขาหิมาลัยให้ทิเบตกับเนปาล  เพื่อเป็นปราการกั้นาข้าศึก แต่ก็เอาความเบาบางของอากาศและความแห้งแล้งไว้ให้
      ทุกประเทศจะได้ของคู่กันแบบนี้  ทั้งหมดจึงไม่มีประเทศใดน้อยหน้ากว่ากัน
      แต่พระองค์ทรงลืมประเทศรูปขวานเล็กๆทางแหลมอินโดจีน
      ทรงสะพายถุงวิเศษแล้วก้าวข้ามภูเขาหิมาลัยไป  แต่ด้วยความที่เขาสูงมาก   จึงเกี่ยวถุงของพระเจ้าขาด
ข้าวของดีๆที่เตรียมเอาไว้ให้ประเทศอื่นๆ
      เช่น ชายหาดสวยๆ ผืนดินอุดมสมบูรณ์  ศิลปวัฒนธรรมดีๆ อาหารอร่อยที่สุดในโลก
ดอกไม้ ผลไม้ ชายทะเล ก็เทไปกองรวมกันที่ประเทศไทยหมด
      ว้า แย่แล้ว  พระเจ้าทรงคิด  ประเทศนี้ท่าทางต้องเจริญกว่าประเทศอื่นทั้งหมดแน่นอน
      พระเจ้าทรงมองหาภัยธรรมชาติที่จะมาถ่วงดุล  แต่สายเสียแล้ว
พระองค์ทรงเอาภูเขาไฟกับแผ่นดินไหวให้ญี่ปุ่นไปแล้ว
      ถ้าปล่อยไปแบบนี้  ประเทศอื่นๆจะมาฟ้องร้องพระองค์ได้ว่าไม่ยุติธรรม
      จะมีภัยธรรมชาติใดหนอ   ที่จะทำให้ประเทศไทยไม่เจริญกว่าประเทศอื่นได้
      เมื่อทรงคิดได้  เพื่อเป็นการป้องกันประเทศอันสมบูรณ์ที่สุดในโลกนี้ไม่ให้ล้ำไปกว่าประเทศอื่นๆ
      พระองค์ก้เลยสร้าง " คนไทย"  ขึ้นมา  ถ้ามีคนไทยอยู่ล่ะก็  ต่อให้สมบูรณ์แค่ไหน  ไทยก็ไม่มีวันเจริญ

นิทานเรื่องนี้ก็จบด้วยประการฉะนี้

       อ่านแล้วเจ็บปวดกันไหม    "คนไทย"

 

.........ในฐานะที่เป็นคนไทย เกิดเมืองไทย อ่านข้อความนี้แล้ว เจ็บปวดมาก ๆ อยากจะรู้จิงว่าใครแต่ง ถ้าเป็นคนไทยด้วยกันแต่งขึ้นมา ก้อเกินไปแล้ว ถ้าเป็นคนไทยบางคน ซึ่งเป็นส่วนน้อยจะไม่เถียงเลย แต่นี่เหมือนจะเหมา"คนไทย"ทั้งหมดว่างั้น แต่ยังดีนะ ที่มันเป้นหนังสือที่ต่างชาติเขียนล้อประเทศเรา แต่ถึงยังงั้นก้อยังเจ็บ เสียดลึกจิง ๆ

 

 

         เชียร์กลางปีนี้จบลงจนได้ อย่างสวยงามซะด้วย ก้อถือว่าดีมากเพราะปัญหาปีนี้หลาย ๆ ดีใจที่อย่างน้อย ก้อได้ทำอีกปีส่งท้าย เพราะตอนแรกไม่นึกว่าตัวเองจะว่างงานจนเสร็จเชียร์กลางเลย ไป ๆ มา ๆ ได้อีกปี รู้สึกดีนะ เพราะว่าเป็นอะไรที่เรารัก รักที่จะทำในสิ่งนี้ แต่คิดว่าปีหน้าคงได้แค่แวะมาดูแล้วล่ะ (ก้อหวังให้เป็นอย่างนั้นมาก ๆ) เพราะจะไม่ทำงานมันคงไม่ได้แล้วล่ะ เอาเป็นว่าจะพยายามแวะมาดูให้ได้เลย (ไม่สิ ต้องมาให้ได้เลยล่ะ)

เฮ้อ ๆ ตั้งแต่จบมา ทำตัวไร้สาระไปวัน ๆ นะเนี่ย งานก้อไม่มี เกาะแม่กิน สบายเกิ๊น! แต่ก้อนะ ใช่ว่าจะไม่หางานซักกะหน่อย ก้อหาอยู่ เพียงแต่อยากได้ใกล้ ๆ บ้านเนาะ จะได้อยู่ใกล้พี่ ใกล้น้อง ใกล้เพื่อน ใกล้ครอบครัว สบายใจดี บ้านไม่ต้องเช่า ข้าวกินบ้าน สำหรับคนที่คิดถึงเค้านะ เค้าขอบใจมาก เค้าได้อ่าน comment แล้วล่ะ เลยเข้ามาบอกข่าวคราว

สำหรับตอนนี้ เค้าทำเชียร์กลางอีกปีแหละ ไม่ใช่ว่าทำเล่น ๆ นะ ทำจริงจังเลยล่ะ แต่ถ้ามีงานเข้ามาก้อคงต้องขอไปทำงานล่ะ รู้สึกตั้งแต่จบมาตอนเดือนตุลาคม จนถึงตอนนี้เดือนพฤษภาคมแล้ว กี่เดือนแล้วหว่า..............ปิ๊งป่อง โห 8 เดือนแล้ว ไร้สาระไปเกือบปี แต่เหมือนเวลาผ่านไปเร็วมากเลย ถ้าได้ทำงานแล้วเค้าคงคิดถึงในมอมากเลยนะนี่ แต่ก้อเอาเถอะ ถ้าได้งานอยู่ขอนแก่นก้อยังได้อยู่ใกล้ ๆ นะ

 

           ปล. ที่แทนตัวเองว่า"เค้า"ไม่ได้กระแดะนะ ทำตัวให้น่ารักสมกับวัยแค่นั้นเอง หุหุ

           ปล. อีกอัน  จะพยายามมาอัพให้บ่อยที่สุดเท่าที่คนขี้เกียจคนนี้จะทำได้แล้วกัน เหอ ๆ

 

 

 

เที่ยวมา ๆ

 

              น้ำตกสวยอ่ะ แต่ทางโคตรโหดเลย จากแม่สอดไปอุ้มผาง 160 กว่าโล แต่มีโค้งอยู่ 1,219 โค้ง มีตั้งแต่โค้งเบา ๆ จนถึงโค้งหักศอก และโค้งวกกลับอ่ะ แทบอ้วก แต่เพื่อนอ้วกไปแล้วแบบแฮททริกฮีโร่เลย อือื จากตากไปแม่สอดก้อมีด่านตรวจคนเข้าเมือง บักโน๊ตเกือบไม่รอดเพราะเป็นมอญ แต่ก้อรอด เพราะเค้าเอาแต่คนพม่า 555 แต่ก้อคุ้มอ่ะ พอถึงน้ำตกแล้วไม่มีใครมาเล่นเลย มีแต่กลุ่มพวกเรา สงสัยกลัวเราแน่ ๆ กลัวหน้าตาดีสู้ไม่ได้ เล่นน้ำแบบว่าน้ำตกเป็นของเราอ่ะ เย็น ๆ หนุก ๆ ได้ล่องแพด้วย ทั้งตอนมาและตอนกลับจากน้ำตกเลย มีแก่งให้ได้หวาดเสียวกันบ้าง 2-3 แก่ง ถึงตอนกลับจากอุ้มผางไปแม่สอดต้องผ่านโค้งโหดอีก คราวนี้หนักกว่าตอนมาอีก เพราะตอนมาหลับเลยไม่ค่อยรู้สึกอะไร แต่ตอนกลับไม่หลับคับ เกือบอ้วกเลยครับ แต่ก้อยังไม่อ้วก (เก่ง ๆ)

 

              บอกได้เลยว่า เดินทางนานมาก แนะนำสำหรับคนที่อยากไปน้ำตกทีลอซู ถ้ามีตังหน่อยก้อนั่งเครื่องบินนะ

 

             จริง ๆ รายละเอียดมีมากกว่านี้อยุ่ ถ้าคิดออกจะมาเหล้า เอ๊ย เล่าใหม่ละกัน

 

             ไปแระ ๆ

เฮ้อ หลังจากไม่ได้อัพมาซะนาน วันนี้อารมณ์ดีก้อเลยมานั่งพิมอะไรซักหน่อย

        

         เรียนจบแล้ว รู้สึกแหม่ง ๆ แฮะ ประมาณว่า นี่กูต้องจากเพื่อนไปอีกแล้วหรอ แล้วจะได้เจอกันอีกป่ะเนี่ย แต่ก้อทำใจนะ มีพบก้อต้องมีจาก ดังนั้น ควรจะจากกันด้วยความประทับใจและรอยยิ้มดีกว่าเนาะ

        

          ดังนั้น เราก้อเลยจะเที่ยวกัน เที่ยวน้ำตกทีลอซูที่ประเทศไต้หวัน (จิง ๆ อยู่จังหวัดตาก มีคนไม่รู้มาถามบอกว่าไต้หวัน เชื่อเสย 555+)

 

         แต่ที่ยังกลุ้มตอนนี้อ่ะ คือเรื่องหางานนี่แหละ ยังไม่เกณฑ์ทหารเลย เค้าไม่รับทำงานอ่ะ so sad เลย ไม่รู้จะทำไรก่อนดี เกาะแม่กินไปเรื่อย ๆ ก้อดีนะ โดนบ่นหน่อย ๆ แต่ก้อโออ่ะนะ กะว่าจะมาช่วยกิจกรรมคณะซักกะหน่อย จะมีใครต้อนรับเรามะนี่ เด๋วจะโดนหาว่า จบแล้วมาทำไรอีกอ่ะดิ กลัวอ่ะ แต่คงไม่หรอก คณะเรารักกันจิงมะ อยากเห็นเทคนิคเชียร์คณะเรายิ่งใหญ่อีกครั้ง อยากเห็นละครคณะประสบความสำเร็จอีก น้อง ๆ ทำได้แน่ ๆ ชัวร์

 

                                                                                                                           ไปเที่ยวกลับมาแล้วจะมาอัพใหม่ละกัน

                                                                                                                                        

                                                                                                                                     สู้ ๆ สู้ตาย สู้ต่อไป จีบัน

แต่ชักขี้เกียจแฮะ เอาไว้คราวหน้าแล้วกัน

                  รูปที่เพิ่งอัพใหม่มีสี่รูปน้า เป็นตอนไปเที่ยวภูกระดึงแหละ ครั้งที่สองในชีวิต เดี๋ยวมาเล่าต่อ ง่วงแระ ไปนอนก่อง แล้วค่อยมาอัพต่อน้า

สอบทีก้อขยันที แล้วจะรอดมั้ยเนี้ย....? ทำไมเกิดมาเป็นคนขี้เกียจเช่นนี้ แต่ก้อเอาเถอะ บ่นตอนนี้ก้อไม่ได้อะไรหรอก เพราะจะจบแล้วดิ เหลือสอบอีกครั้งเดียวเอง ครั้งสุดท้ายชีวิตมหาวิทยาลัย ฮะ ๆ ๆ ๆ ๆ ฮึ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ฮือ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ แต่เค้าคิดว่า ชีวิตมหาลัยของเค้าคุ้มแล้วล่ะ ประมาณว่าเรียนเอามันอ่ะ มีแต่คนเขาว่ากัน ไปเรียนแล้วต้องมีกิจกรรมเสริมหลักสูตร แต่เค้ากลับกลายเป็นว่า ไปทำกิจกรรมแล้วต้องมีการเรียนเสริมหลักสูตร กิจกรรมเป็นหลัก มีกิจกรรมกับเรียนชนกัน ต้องทำกิจกรรมก่อนเด๊ะ ขอจารย์เอา จารย์ก้อให้เด๊ะ ใจดี๊ดี แต่คุ้มไงก้อยังไม่พอเนาะ ถ้ารู้จักพอโลกนี้คงไม่มีคนเห็นแก่ตัวหรอก นี่! จบแบบสาระเน้น ๆ

           ไปล่ะ

            บาย

 

      

อู๊วววววววว ตื่นเต้นมาก มีมายสเปซเป็นของตัวเอง เง็งอยู่อย่างมีแต่ภาษาอังกฤษ ไอ้เราก้อเก๊งงงงงงงงงเก่งอังกฤษหรอก อ่านออกบ้างไม่ออกบ้าง ในมายสเปซเลยยังไม่ค่อยมีไร ขอคุกเข่าขอโทษต่อคนที่เข้ามาชมด้วยความหวังเปี่ยมล้นว่าจะเจอแบบเจ๋ง ๆ บ้าง (คนเข้ามาดู "ไม่เป็นไร ลุกขึ้น") (ตัวกระผมเอง "ขอบพระไทย") บ่นแค่นี้แหละ

               ครั้งหน้าจะมาพร้อมสาระ (เลวบ้าง ไม่เลวบ้าง)

ผมชื่อชาติ